เขียนเรื่อยเปื่อย

เคยไหมที่รู้สึกว่าเดินหลับตา

ไล่จับอะไรบางอย่างอยู่

แต่คว้ายังไงก็ไม่เจอ

มันมองไม่เห็น

แต่ก็ยังมีความหวังอยู่ในใจเสมอ

ว่าสิ่งนั้น มีจริง จับต้องได้

การทำแบบนี้นาน ๆ เข้า

บางทีก็ล้าได้เหมือนกัน

เมื่อเดินมาถึงระยะหนึ่ง

จะเริ่มล้า หมดแรง

เพราะควานไปแล้วก็ยังไม่เจอ

ยิ่งล้ายิ่งเหนื่อย

กำลังใจที่เคยมีเริ่มลดลง

ในที่สุด การเคลื่อนไหวจะเริ่มนิ่ง

ความคิดที่พรั่งพรูข้างใน

บอกกับตัวเองว่า

"หยุดได้แล้วหรือยัง"

บางครั้ง การกระทำ กับใจของเราก็ไม่สัมพันธ์กัน

ใจสั่งหยุด

แต่ร่างกายยังคงไขว่คว้าไม่จบสิ้น

เพราะยังแอบหวังในใจลึก ๆ ว่า

"สิ่งนั้นยังมี"

แต่ความหวังก็ไม่ได้ทำร้ายคนเสมอไป

มันทำให้เราล้า

แต่ก็ให้กำลังในเวลาเดียวกัน

หัวใจจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่สั่งเรา

หลังจากสมองได้หยุดสั่งงานไปแล้ว

เป็นสิ่งเดียวที่บีบเลือดเป็นเฮือกสุดท้าย

ไปยังร่างกายที่หมดกำลัง

ร่างที่หมดแรงใจ แต่ยังมีความหวัง

แม้จะริบหรี่ แต่อย่างน้อย

หัวใจก็ยังสู้ เฝ้ารอคอย

เพื่อจะพบกับความสมหวังสักครั้ง ...

edit @ 3 Mar 2008 23:04:25 by G@TJ@N ^ ^