เขียนเรื่อยเปื่อย

ครั้งนึงชั้นเคยคิดว่า

ชีวิตของคนเราที่เกิดมาล้วนต่างกัน

ทุกคนมีความทุกข์ และความสุขเท่า ๆ กัน

น้ำหนักเท่ากัน ไม่มีใครได้อะไรมาฟรี ๆ

ความเศร้า มีเท่า ๆ กัน

ความยินดี มีเท่า ๆ กัน

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์มากมายในชีวิต

กลับทำให้พบว่า ชีวิตเป็นแบบนั้นจริง ๆ

ประสบการณ์สอนให้ชั้นรู้ว่า

ทุกอย่างมันต้องแลกมาทั้งนั้น

เมื่อก่อนฉันเคยอยู่ในบ้านที่อบอุ่นมาก

มีพ่อ แม่ น้อง ไม่เคยต้องเดือดร้อน

ทำงาน ไม่เคยคิดถึงเรื่องเงิน

เพราะเงินคือของแถม การที่ฉันได้ไปทำงานนั่นต่างหากคือสิ่งที่ฉันได้รับ

การอยู่บ้าน ที่คนอื่นบอกว่ามันอบอุ่น

ความจริง

มันคือเรื่องจริง

ฉันเคยคิดว่าการมีพ่อแม่ และน้องชาย ครบมีครอบครัว มันก็ไม่ได้ทำให้มีความสุขตรงไหน

ฉันจึงไขว่คว้าออกไป ไกล ไกล ไปเรื่อย ๆ ไขว่คว้าสิ่งที่ฉันยังไม่เคยมีและไม่เคยได้

คิดเอาเองว่าสิ่งที่ไม่เคยมีนั้นคือความสุข

เมื่อมาถึงวันนี้ ฉันจึงรู้ความจริงว่า

การที่มีครอบครัวครบสมบูรณ์แบบนั้น "มันคือความสุขที่สุดแล้ว"

ความสุขที่ฉันไม่มีวันไขว่คว้ามันกลับมาได้อีก

ฉันนึกถึงวันที่ฉันยังตัวเล็ก มองเงยขึ้นมาเห็นพ่อ แม่ ตัวสูง มีน้องชายตัวอ้วนเกือบเท่า ๆ กัน

ความสุขแบบที่ฉันเคยคิดว่ามันช่างธรรมดาเสียเหลือเกิน

ตอนนี้ ไม่มีทางแล้วที่มันจะกลับมา

ฉันค้นพบแล้วว่า

"นั่นล่ะคือความสุขอย่างที่สุด"

แต่เชื่อเถอะชีวิตคนเราไม่ได้มีด้านเดียว

คนที่อ่านอาจเป็นห่วงชั้นว่าคงเศร้าสุด ๆ

บางคนเมื่อมาถึงจุดนี้อาจหมดกำลังใจ

แต่ฉันเห็นแม่ เห็นน้อง ชีวิตของเรายังมีความหวัง

ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่พ่อทิ้งไว้ให้ มันไม่ใช่ภาระเลย

แต่ก็ยังสอนให้ได้รู้อีกว่า ชีวิตเมื่อไม่สามารถไปถึงความสุขแบบนั้นได้อีกแล้ว

ชั้นไม่สามารถสัมผัสได้อีกแล้ว

แต่

มันก็ยังมีความสุขที่รองลงมา ความสุขอีกแบบ

ความสุขในการได้ดูแล ความสุขในการให้ความรัก และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

"พ่อจ๋า แล้ววันนึง เราจะได้พบกัน เราจะได้อยู่ด้วยกันอีก เป็นครอบครัว แล้ว เอ้จะไม่ยอมให้ความสุขแม้เพียงเสี้ยวเล็ก ๆ ของชีวิต ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์อีก พ่อจะอยู่กับเราเสมอ"

edit @ 3 Apr 2008 21:55:12 by G@TJ@N ^ ^