| ซึนามิ |
Merry Christmas ทุกคนค่ะ ใกล้ครบรอบ 1 ปี ซึนามิแล้ว ตอนนี้นึกถึงคนที่อยู่บริเวณสถานที่ ที่ประสบเหตุนี้ ปีที่แล้วหลังจากเกิดเหตุการณ์ มีหลาย ๆ คน หลายเว็บเขียนถึงเรื่องนี้มากมาย แต่ตอนนี้คนหลาย ๆ คนอาจลืมเลือนไป คนมักลืมอะไรง่าย ๆ ถ้าผ่านไปอีกสัก 4-5 ปีจะเป็นอย่างไร สำหรับเราเอง ก็ได้เป็นหนึ่งในคนที่ได้ไปในพื้นที่ แต่ไปตอนช่วงหลังจากเกิดเหตุการณ์หลายวันแล้ว ได้ไปดู ไปเห็นอะไรมากมาย เราไม่ได้ไปตามวัดหรอกนะ แต่ไปช่วยคนเป็น ได้ไปเห็นคนที่เค้า ขาดบ้าน ขาดที่พึ่ง ขาดญาติ และขาดกำลังใจ ช่วงที่ไป ไปไม่กี่วันเอง จึงไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก แต่เป็นโครงการต่อเนื่องของที่คริสตจักร เราส่งอาสาสมัครไปหลายชุด เราไปชุดที่ 3 แล้ว ตอนนี้คนที่นั่นจะเป็นอย่างไรบ้างแล้วนะ เราได้เข้าไปที่อำเภอบ้านน้ำเค็ม จังหวัดพังงา และไปที่โรงเรียนบ้านน้ำเค็ม ที่นั่น ทางราชการ (ทหาร)และเอกชนส่วนหนึ่ง (โรงเรียนเทคนิค และ มูลนิธิ) ได้จัดทำบ้านชั่วคราวให้คนที่เดือดร้อนพักอาศัย มีเด็ก ๆ หลายคนที่นั่นที่ขาดพ่อกับแม่ บางคนก็ยังไม่ยอมพูดกับใคร บางคนได้รับบาดแผลมากมายที่ร่างกาย ผู้ใหญ่หลายคนยังเศร้าซึมอย่างเห็นได้ชัด เด็ก ๆ ที่นั่นเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาที่โรงเรียนก็มีปฎิกิริยาแตกต่างกันไป หลายคนต้องการเข้ามาเล่นด้วย ต้องการให้เราอุ้ม กอด และสัมผัสพวกแก หลายคนหนีและไม่คุยด้วย แต่ที่แน่ ๆ พวกแกคงต้องการความช่วยเหลือ คนส่วนใหญ่ไม่มีอุปกรณ์ในการหารายได้ ไม่มีบ้าน ไม่มีอาชีพ เราเองไม่สามารถช่วยอะไรได้มากนัก แต่เป็นประสบการณ์ที่ได้ไปสัมผัสบรรยากาศนั้น ความเศร้าซึม ขาดความหวังและกำลังใจ รอคอยความช่วยเหลือ เชื่อว่าตอนนี้ผ่านไป 1 ปี แล้วหลายคนคงได้รับความช่วยเหลือบ้าง อีกที่หนึ่งที่ได้เข้าไปคือ หมู่บ้านแถว ๆ ทัพละมุ หมู่บ้านที่นั่นสภาพค่อนข้างสมบูรณ์กว่าบ้านน้ำเค็ม แต่ความเสียหายทั้งภายใน และภายนอกของคนคงพอ ๆ กัน สำหรับบ้านน้ำเค็มแล้ว หมู่บ้านหายไปเกือบหมดเพราะน้ำกวาดหมู่บ้านไปเกือบทั้งหมู่บ้าน ส่วนที่ทัพละมุ มีผู้คนมากมายล้มตาย และบ้านหลายหลังเสียหายมากเกินซ่อมแซม ทางคริสตจักรหลายแห่งร่วมกันช่วยสร้างบ้านให้กับคนที่รอดชีวิต และซ่อมแซมบ้านที่สามารถซ่อมได้ในบางส่วน "บ้านซ่อมได้ไม่นานก็เสร็จ แต่ใจคนคงต้องใช้เวลานานนัก" คนหลายคนที่นั่นยังต้องการความช่วยเหลือมาก ดินเค็มปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น เรือก็พังหมดแล้ว ไม่มีอาชีพ ไม่มีรายได้ ไม่มีอาหาร คงรอแต่ความช่วยเหลือ สำหรับฉันเองได้ไปสัมผัสครอบครัวของคุณยายเขียว เข้าไปช่วยคุณยายสร้างบ้าน ตอนนั้นแกปอกปอ เพื่อหารายได้เข้าบ้าน คุณเชื่อหรือไม่ คนหนึ่งครอบครัว (ที่หลงเหลืออยู่) 4 คน อาศัยรายได้ในการปอกใบปอ จำนวน 100 - 200 บาทต่อ 1 สัปดาห์ เพื่อยังชีพ ขณะที่คนหลายคนคงใช้เงิน 100 ถึง 200 บาทเพียงไม่กี่อึดใจ (รวมทั้งตัวฉันเองด้วย) ตอนนั้นคุณยายต้องการเลี้ยงหมู เพราะคงเป็นทางเดียวที่จะทำได้ เมื่อกลับมาถึงกรุงเทพฯ แล้วฉันไม่ยังไม่ได้ติดต่อกลับไปอีกเลย ไม่แน่ใจว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง 1 ปีแล้ว ตอนนี้ยังคงนึกถึงอยู่ แต่ไม่แน่ใจว่าจะสืบข่าวความช่วยเหลือได้อย่างไร ถ้ามีโอกาสจะสืบและนำข้อความการให้และการได้รับความช่วยเหลือมาเขียนไว้ที่นี่ รูปจะเอามาไว้วันจันทร์ค่ะ เก็บไว้นานแล้วไม่ได้เอามาแปะซะที Merry Christmas สำหรับปีนี้ ขอให้นึกถึงคนที่ไม่มีบ้าง ในขณะที่เรายังอยู่ดีกินดี บางคนตอนนี้คงนั่งทานข้าวคนเดียวแล้วเหงา แต่คนที่คุณรักอยู่ไกล ขอให้นึกถึง คนที่นั่งทานข้าวคนเดียว แต่คนที่เข้ารักจากไป บางคนอาหารไม่ถูกปาก อยากทานอะไรมากมาย อยากให้นึกถึงคุณยายเขียว ที่แทบจะไม่มีอาหารทานเลย บางคน (อย่างฉันเป็นต้น) บ่นกับงานการที่คุณทำอยู่ จงนึกถึงคนที่ไม่มีแม้แต่ออาชีพ ไม่มีแม้แต่ออุปกรณ์จะทำมาหากิน ขอให้เราจงขอบคุณ และพอใจกับสิ่งที่มีอยู่ ขอบคุณพระเจ้าสำหรับความช่วยเหลือของคนมากมายที่เข้าไปที่นั่น ขอบคุณพระองค์ที่ทำให้ฉันได้มีส่วนเข้าไปพบเหตุการณ์นี้ และสุดท้ายขอบคุณพระเจ้าที่คนที่ฉันรัก ยังคงมีความสุขอยู่ดี และอยู่ครบถ้วน ไม่ได้หายหน้าไปไหน ขอความสุขจงมีแก่คนที่ได้เข้ามาอ่านข้อความนี้ Merry Christmas อีกครั้งค่ะ |
edit @ 2005/12/24 21:49:09