เขียนเรื่อยเปื่อย

มาเล่าต่ออ่ะ ขอประทานอภัยเมื่อวานง่วงมั่ก ๆ ไม่สามารถค่ะ(วันนี้ก้อง่วง)

จากความเดิมตอนที่แล้ว "แมลงสาป" สัตว์ดึกดำบรรพ์ที่น่าขนพองซาหยองเกล้าที่สุด (T_T) ไม่ชอบเลยจริงๆ ให้ตาย

คือว่าวันนั้น ต้องขึ้นรถเมล์กลับบ้าน ฉันได้นั่งด้วยทางด้านค่อนไปทางหน้ารถ รถแล่นไปซักระยะหนึ่งก็เริ่มแน่น มีคนยืนบ้างนั่งบ้าง ฉันสังเกตเห็นผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่ง ขึ้นรถเมล์มาที่หลังคงเป็นแฟนกัน พอดีเค้าได้ที่นั่งด้านหน้าฉัน (เลยสังเกตเห็นน่ะไม่ได้ยุ่งเรื่องชาวบ้านนะคะ) ซักพักก็มีหญิงชราคนนึงขึ้นรถมายืนใกล้ ๆ ฉัน มองไปซักพักเห็นไม่มีใครยืน รวมทั้งผู้ชายที่นั่งด้านหน้าดิฉันด้วย เลยตัดสินใจยืนให้คุณป้าคนนั้นนั่ง แต่เหล่าบรรดา คุณผู้ชาย แถวนั้นคงไม่รู้สึกอะไรเท่าไร เพราะเค้าคงคิดว่าคุณป้ามีสุขภาพที่แข็งแรงพอ และพอดีกับที่วันนั้นฉันไปเล่นกีฬาเลยใส่เสื้อผ้าชุดกีฬากลับบ้าน ถือไม้สคว็อชด้วย ยิ่งดูแมนใหญ่ (เราก็ว่าเราบอบบางนะ) เค้าเลยไม่ใส่ใจที่จะมีผู้หญิงคนนึงทำหน้าที่เป็นสุภาพบุรุษลุกให้คนชรานั่ง

เอ... แล้วมันเกี่ยวไรกะแมลงสาปหว่า สงสัยใช่มั้ยล่ะ

คืออย่างงี้ (จะเริ่มเกี่ยวและ) พอนั่งรถไปได้ซักระยะ (ยืนน่ะ) ก็มีสัตว์ประหลาดแปลกปลอม วิ่งชิว ๆ (วิ่งชิว ๆ จริง ๆ นะ ไม่กลัวใครเลย) ตัวโตมาก ๆ (ขอบอก ๆ ตัวโตมาก ๆ) มาจากทางด้านหน้ารถแถวคนขับ แล้วเลี้ยวขวา (ของตัวมันน่ะ) แล้วตรงดิ่งเข้าไปใต้เบาะ ของพี่ชายใจดีที่มากับคนที่ไม่ใช่น้องสาว ด้วยความเป็นสุภาพบุรษแมนอย่างสูงส่ง เพื่อปกป้องหญิงอันเป็นที่รักในดวงใจ เขาเอาขาปัดมันทันที ...

แต่ว่า...

ไอ้ทางที่ปัดเนี่ย อิฉันยืนอยู่ มานเอาขาเขี่ย ๆ สัตว์ประหลาดที่น่าแขยงที่สุดในชีวิตฉัน มาใส่ฉัน T_T

ถ้าเป็นคุณ ๆ จะทำอย่างไรคะ กระโดด? กรีดร้อง? เขี่ยมัน? อย่าว่าแต่เขี่ยเลยค่ะ ปกติแล้วตบยังไม่กล้าเลย กระโดด หรือกรี๊ดนี่คง ไม่ สา-มา-รถ เป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่แมชชิ่งกับชุดกีฬาที่ใส่มาเป็นอย่างยิ่ง (กางเกงขายาวสีขาว เสื้อยืดตัวยาว หลวมหน่อย ๆ ถือไม้สคว็อช ยืนเก็ก ๆ ว่าแมนก่าบรรดาผู้ชายที่นั่งอยู่ ป่าวเป็นทอมนะ)

555...สุดท้าย...ในที่สุดเราก็ทำได้

อิฉันก็เลยยกเท้าขวาขึ้น (ทำใจอย่างแรง) สูง ๆ กระทืบลงไปยังสัตว์ประหลาดที่คาดว่าถ้าไม่กำจัดหรือทำลายทิ้ง จะทำการหาที่ยืดเหนี่ยวบนกางเกงสีขาว ๆ ของคนบางคนที่ยืนใกล้มันที่สุด แล้วไต่ขึ้นบนที่สูง ดังนั้น ด้วยความแอ๊บแมนของอิฉัน เลย "ตื้บ" มันด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวตัดฟ้า อย่างแรง (555 สะจาย)

ผลสรุปออกมาว่า ...

...เจ้าแมลงผู้น่าสงสารต้องกลายเป็นเหยื่อของความแอ๊บเก็กของคนบางคน (เราเองอ่ะ)...

...คนเกือบทั้งรถ หันความสนใจและทำสีหน้าหวาดกลัว สายตาแปลก ๆ ดูเหมือนฉงนอะไรซักอย่างมาที่ฉัน ด้วยความดังของการ กระตื้บหลายเดซิเบลอยู่เหมือนกัน...

...คุณป้าผู้เคยใจดี ขอบอกขอบใจ และพยายามช่วยถือของ เบนหน้าหนี และไม่สนใจใยดีกับฉันอีกต่อไป... (แอบเห็นนะว่าป้ายิ้มก่อนทำหน้าปะแล่ม ๆ ใส่ฉันน่ะ)

...คุณผู้ชาย และคุณผู้หญิงด้านหน้ารถ ที่มานเขี่ยเหยื่ออันน่าสะพรึงกลัวใส่อิฉัน หันมามอง ๆ แล้วทำหน้าประหลาด ๆ ใส่อิฉัน เป็นอาการเยาะเย้ยถากถาง ปนกล้า ๆ กลัว ๆ (คงคิดน่ะ ว่ามานบ้าป่าวนี่) ...

สุดท้าย ถึงป้าซะที ลาก่อน แมลงที่น่าสะพรึงกลัว ... นอนไส้แตก คงมีเครื่องในที่เราไม่รู้จักหลายอย่างรวมอยู่ในเมือกสีขาว ๆ ที่ออกมากองข้างร่างอันไร้วิญญาณของมัน...รวมทั้งแขนขาที่กระจัดกระจาย แบะออกด้านข้าง

โอววว น่าสงสารยิ่งนัก แต่... ก็ไม่ชอบแมลงสาปอยู่ดีอ่ะ คงไม่กล้าทำแบบนั้นแล้ว วันนั้นที่ทำลงไป "หนูไม่รู้ค่ะ"

ส่วนสาเหตุที่เกลียดแมลงสาปอ่ะ

... สมัยก่อนอ่ะ เค้าฮิตกางเกงขากระดิ่งกันใช่ป่ะ เราก็ฮิตด้วย ขากางเกงยีนส์ยาวมากเลย และก็บานมาก ๆ ด้วย ประมาณว่าซ่อนขยะไว้ใต้ขาได้หนึ่งกอง

... เดินเข้าไปในครัวอ่ะ...

... ไม่รู้ตัวเลยว่า ไปกวาดมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ...

T_T รู้ตัวอีกที T_T

มันมาอยู่ตรง "ต้นขา" ซะแล้ว

ดีนะ ที่อยู่ในบ้านของตัวเอง

รู้สึกยืบ ๆ ตรงต้นขา

สัมผัสได้ว่ามันสาก ๆ เหมือนไม้กวาด

"ถอดกางเกงทันที"

มันก้อวิ่งออกมา ฮือ ๆ ๆ ๆๆ ๆ กรึ๊ดสลบ

เกลียดมันอย่างเป็นทางการนับแต่วันนั้นมา...

...จบ.... ไม่อยากเล่าต่อ ...สยอง... (มีเกี่ยวก่ามานนี่หลายเรื่อง เอาไว้หายสยอง นึกครึ้ม ๆ แล้วจะมาเล่าต่อค่ะ)