เขียนเรื่อยเปื่อย

ครั้งนึงชั้นเคยคิดว่า

ชีวิตของคนเราที่เกิดมาล้วนต่างกัน

ทุกคนมีความทุกข์ และความสุขเท่า ๆ กัน

น้ำหนักเท่ากัน ไม่มีใครได้อะไรมาฟรี ๆ

ความเศร้า มีเท่า ๆ กัน

ความยินดี มีเท่า ๆ กัน

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์มากมายในชีวิต

กลับทำให้พบว่า ชีวิตเป็นแบบนั้นจริง ๆ

ประสบการณ์สอนให้ชั้นรู้ว่า

ทุกอย่างมันต้องแลกมาทั้งนั้น

เมื่อก่อนฉันเคยอยู่ในบ้านที่อบอุ่นมาก

มีพ่อ แม่ น้อง ไม่เคยต้องเดือดร้อน

ทำงาน ไม่เคยคิดถึงเรื่องเงิน

เพราะเงินคือของแถม การที่ฉันได้ไปทำงานนั่นต่างหากคือสิ่งที่ฉันได้รับ

การอยู่บ้าน ที่คนอื่นบอกว่ามันอบอุ่น

ความจริง

มันคือเรื่องจริง

ฉันเคยคิดว่าการมีพ่อแม่ และน้องชาย ครบมีครอบครัว มันก็ไม่ได้ทำให้มีความสุขตรงไหน

ฉันจึงไขว่คว้าออกไป ไกล ไกล ไปเรื่อย ๆ ไขว่คว้าสิ่งที่ฉันยังไม่เคยมีและไม่เคยได้

คิดเอาเองว่าสิ่งที่ไม่เคยมีนั้นคือความสุข

เมื่อมาถึงวันนี้ ฉันจึงรู้ความจริงว่า

การที่มีครอบครัวครบสมบูรณ์แบบนั้น "มันคือความสุขที่สุดแล้ว"

ความสุขที่ฉันไม่มีวันไขว่คว้ามันกลับมาได้อีก

ฉันนึกถึงวันที่ฉันยังตัวเล็ก มองเงยขึ้นมาเห็นพ่อ แม่ ตัวสูง มีน้องชายตัวอ้วนเกือบเท่า ๆ กัน

ความสุขแบบที่ฉันเคยคิดว่ามันช่างธรรมดาเสียเหลือเกิน

ตอนนี้ ไม่มีทางแล้วที่มันจะกลับมา

ฉันค้นพบแล้วว่า

"นั่นล่ะคือความสุขอย่างที่สุด"

แต่เชื่อเถอะชีวิตคนเราไม่ได้มีด้านเดียว

คนที่อ่านอาจเป็นห่วงชั้นว่าคงเศร้าสุด ๆ

บางคนเมื่อมาถึงจุดนี้อาจหมดกำลังใจ

แต่ฉันเห็นแม่ เห็นน้อง ชีวิตของเรายังมีความหวัง

ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่พ่อทิ้งไว้ให้ มันไม่ใช่ภาระเลย

แต่ก็ยังสอนให้ได้รู้อีกว่า ชีวิตเมื่อไม่สามารถไปถึงความสุขแบบนั้นได้อีกแล้ว

ชั้นไม่สามารถสัมผัสได้อีกแล้ว

แต่

มันก็ยังมีความสุขที่รองลงมา ความสุขอีกแบบ

ความสุขในการได้ดูแล ความสุขในการให้ความรัก และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

"พ่อจ๋า แล้ววันนึง เราจะได้พบกัน เราจะได้อยู่ด้วยกันอีก เป็นครอบครัว แล้ว เอ้จะไม่ยอมให้ความสุขแม้เพียงเสี้ยวเล็ก ๆ ของชีวิต ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์อีก พ่อจะอยู่กับเราเสมอ"

edit @ 3 Apr 2008 21:55:12 by G@TJ@N ^ ^

เคยไหมที่รู้สึกว่าเดินหลับตา

ไล่จับอะไรบางอย่างอยู่

แต่คว้ายังไงก็ไม่เจอ

มันมองไม่เห็น

แต่ก็ยังมีความหวังอยู่ในใจเสมอ

ว่าสิ่งนั้น มีจริง จับต้องได้

การทำแบบนี้นาน ๆ เข้า

บางทีก็ล้าได้เหมือนกัน

เมื่อเดินมาถึงระยะหนึ่ง

จะเริ่มล้า หมดแรง

เพราะควานไปแล้วก็ยังไม่เจอ

ยิ่งล้ายิ่งเหนื่อย

กำลังใจที่เคยมีเริ่มลดลง

ในที่สุด การเคลื่อนไหวจะเริ่มนิ่ง

ความคิดที่พรั่งพรูข้างใน

บอกกับตัวเองว่า

"หยุดได้แล้วหรือยัง"

บางครั้ง การกระทำ กับใจของเราก็ไม่สัมพันธ์กัน

ใจสั่งหยุด

แต่ร่างกายยังคงไขว่คว้าไม่จบสิ้น

เพราะยังแอบหวังในใจลึก ๆ ว่า

"สิ่งนั้นยังมี"

แต่ความหวังก็ไม่ได้ทำร้ายคนเสมอไป

มันทำให้เราล้า

แต่ก็ให้กำลังในเวลาเดียวกัน

หัวใจจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่สั่งเรา

หลังจากสมองได้หยุดสั่งงานไปแล้ว

เป็นสิ่งเดียวที่บีบเลือดเป็นเฮือกสุดท้าย

ไปยังร่างกายที่หมดกำลัง

ร่างที่หมดแรงใจ แต่ยังมีความหวัง

แม้จะริบหรี่ แต่อย่างน้อย

หัวใจก็ยังสู้ เฝ้ารอคอย

เพื่อจะพบกับความสมหวังสักครั้ง ...

 

edit @ 3 Mar 2008 23:04:25 by G@TJ@N ^ ^

 

It's not always easy and
sometimes life can be deceiving
I'll tell you one thing its always better when we're "together"

Artis:Jack Johnson:Better Together

edit @ 2 Dec 2007 17:30:17 by G@TJ@N ^ ^